یک گلوله برای ژنرال

من نمی‌دانم شما چه‌کار می‌کنید و حال‌تان چه‌طور است، اما حال خودم را می‌دانم که خوب نیست. از این حال‌های نمی‌دانم چه‌طوریم و بگذاریم بگذرد خودش خوب می‌شود و آه، بله ما هم داریم می‌کشیم و این‌جوری. خیلی هم زیاد نمی‌نویسم که این جدید است برایم. یعنی چون یک‌جور انتظار غریب را تجربه می‌کنم نمی‌توانم بنویسم. خیلی کم می‌نویسم یعنی. انتظارم این‌جوریست:

 

 

پ.ن: گاهی هم فکر می‌کنم شاید این پروانه است که در خواب من‌را می‌بیند که ادای کنفسیوس را درمی‌آورم.