یک گلوله برای ژنرال

   اولین‌بار که فلسفه‌های اندی وارهول را خواندم فکر کردم دیگر دلم نمی‌خواهد هیچ‌چی بخوانم. همین کافی‌ست. هرچی می‌گفت به نظرم درست بود و اگر بعد از آن کتاب رفتم کتاب‌های دیگر را خواندم چون بی‌کار بودم و افسرده بودم و مثل وارهول هنرمند هم نبودم که همه‌ی این‌ها را با کار هنری جبران کنم. وارهول می‌گوید «کار هنری می‌کنم چون زشتم و هیچ‌کار دیگری برای من نیست.» شما به کی می‌گویید آدم‌حسابی؟ تعریفش همین است دیگر. حالا من می‌توانم کلی جمله‌ی دیگر هم ازش بنویسم اما دلم گرفته و هوا گرم است و کسی هم نیست که واقعاً دلم بخواهد برایش حرف بزنم.